Een dag van een thuisblijfmoeder – Wat doe je de hele dag?

Wat doe je eigenlijk de hele dag als thuisblijfmoeder? Weet je, dat vraag ik me ook weleens af. Ik heb het gevoel de hele dag bezig te zijn en aan het eind van de dag heb ik nog niets gedaan. En toch voel ik een constante moeheid. Waar ben ik toch de hele dag zo druk mee, dat ik aan het eind van de dag niets meer voor elkaar krijg? Ik hield een dag bij wat ik deed. Dit is een dag van een thuisblijfmoeder.

Gebroken nachten

5.20
Morris wordt huilend wakker. Ik wacht even voor ik naar hem toe ga. Na een minuutje valt hij gelukkig weer in slaap. Ik hoef er niet uit, maar het duurt even voor ik weer in slaap val.

Goedemorgen

6.30
Manlief springt onder de douche. Zelfs mijn wake-up light is nog niet aan, maar ik ben toch wakker Ik blijf nog even liggen, aangezien het verder in huis nog erg stil is.
7.10
Papa moet vandaag vroeg de deur uit, dus ik moet ook aanstalten maken om eruit te gaan. Heel langzaam stap ik mijn bed uit en kleed me aan. Pff ik ben geen ochtendmens.
7.30
Owen en ik zwaaien papa uit en gaan samen ontbijten. Ik moet wel eerst even de magnetron schoonmaken, want ik heb mijn havermoutpap over laten stromen.

havermout ontbijt

Het huishouden gaat door

8.00
Er wordt bijna dagelijks een wasje gedraaid in dit huis. Ik heb geen droger, dus moet goed verdelen wanneer er gewassen gaat worden. Verder ruim ik de zolder nog een beetje op. Vervolgens nog wat proberen te bloggen draait uit op een fiasco. Een klein ondeugend jongetje leidt me continu af.
8.50
Morris heeft lang uitgeslapen, maar wordt nu weer huilend wakker. Hij blijft roepen om papa. Ik laat hem even alleen in de hoop dat hij vanzelf rustig wordt. Soms is dat voldoende. 10 minuten later huilt hij nog. Dan maar even over de drempel helpen. Ik probeer hem uit zijn bed te tillen en hem te motiveren op te staan. Ik moet de klappen opvangen van een peuter die even niet weet waar hij het zoeken moet. Uiteindelijk vraagt hij om een paar sokken en dan is alles weer goed.
Als Morris uiteindelijk beneden is smeer ik voor hem nog een lekker boterhammetje. Meestal wordt het pas weer gezellig als Morris zijn boterham op heeft, dus ik blijf nog even achter mijn computer zitten.
9.45
Koffietijd! Mijn favoriete moment van de dag. Ook de jongens krijgen wat lekkers te eten en te drinken. De jongens zijn de hele ochtend heel lief aan het spelen. Het komt zelden voor dat de jongens zo dicht bij elkaar spelen zonder dat er herrie ontstaat.

broertjes spelen

Mombun

10.00
Nu dacht ik de helft van de ochtend bezig te zijn geweest met opruimen, maar toch is het weer een bende. Er moet weer opgeruimd worden. Al lijkt het erop dat ik dingen alleen maar heen en weer aan het verplaatsen ben. De kinderen leggen in hetzelfde tempo de rommel weer terug. Niet opruimen is ook geen optie. Er moet iets uit de kasten getrokken worden, dus als ik niets opruim wordt het onderste uit de speelgoedbak gehaald.
10.30
Laat ik mezelf ook nog even toonbaar maken en mijn haar en gezicht in de plooi doen. Een snel make-upje en de mombun en ik ben weer klaar voor vandaag.

mombun

Ook de jongens moeten nog aangekleed worden, maar elke poging om ze in de kleren te krijgen mislukt. Dan maar even de was ophangen. Voor ik naar boven ga zeg ik nadrukkelijk tegen Morris dat hij niet aangekleed mag zijn als ik weer beneden kom (omgekeerde psychologie werkt erg goed bij hem)

Ondeugende peuter

11.15
Ik ben klaar met de was ophangen en hoor Morris van beneden roepen. Hij is keurig aangekleed. Zijn broer doet het wat minder goed. Die heeft het fonteintje in de wc volgestopt met wc papier en de kraan aan gezet. Joepie, weer een waterballet (dit gebeurt ongeveer 2 keer per week).

peuterpuber

11.45
Alles is weer opgeruimd en Owen heeft uiteindelijk zijn straf uitgezeten.
Morris wil graag muziek maken. “Mama, jij moet op de gitaar.” Ik moet niet teveel lawaai maken, want zodra ik een liedje begin te spelen op mijn ukulele schreeuwt Morris dat ik moet stoppen. Als ik toch doorga begint hij zelfs te huilen. Dit familiebandje heeft vooral een solo-artiest blijkbaar.
12.30
Voor de jongens en voor mezelf maak ik vlug een bammetje en we eten het gezellig op de bank op. Eventjes een rustmoment voor de kinderen en voor mij, dus de tv gaat aan. Morris wil graag het nieuws kijken. Het is dus niet helemaal onzinnige televisie wat we kijken.

De deur uit met twee peuters

13.30
Ik twijfel of ik Owen naar bed moet brengen. Hij lijkt nog totaal niet moe en hem nu naar bed brengen zal dikke tranen betekenen. Als ik hem wakker hou is hij om 4 uur niet te genieten, al gaat dat tegenwoordig steeds beter. Ik besluit hem wakker te houden, maar dan moeten we nu wel iets gaan ondernemen.
Het is koud en winderig buiten, maar toch gaan we een wandelingetje maken. Eerst nog even Owen aankleden en de jongens in de jassen hijsen. Owen is het niet eens over zijn schoenen en wil liever zijn laarzen aan. Het is te koud voor laarzen, dus dan maar even al mijn moederskills in de strijd gooien om hem toch in zijn warme schoenen te krijgen.
13.45
Het is altijd een heel karwei, maar we staan buiten. Ik ben al moe voor we beginnen aan de wandeling. De jongens lopen direct naar de grote speeltuin. Van de glijbaan, in de draaimolen ‘mama, harder draaien’ en de weg vervolgen over alle muurtjes en randjes die er op de route te vinden zijn. De jongens rennen allebei een andere kant op, dus ik moet heel wat heen en weer rennen om een kindje op te vangen of iemand uit de buurt te houden van de weg.

buitenspelen

Onderweg pakken we 3 speeltuintjes mee. Het gaat eigenlijk best voorspoedig, tot Morris besluit een stuk vooruit te gaan lopen. Hij wil naar huis en ook Owen is moe. Die komt echter geen centimeter meer vooruit. Optillen is ook geen optie. “Nee mama, zelluf doen”. Kind probeert uit alle macht weer op de grond te komen als ik hem op mijn armen neem. Dan maar mondeling motiveren. Ik sta continu te roepen dat de ene moet wachten en de ander op moet schieten. Geen kinderwagen meenemen is in het begin misschien een goed idee, maar nu is het een spelletje ren-je-rot tussen beide kinderen.

Tijd voor een dutje

15.30
Gelukkig, we zijn heelhuids thuisgekomen. Ik had de jongens een bakje warme chocolademelk beloofd, maar dat blijken we niet in huis te hebben. Dit wordt improviseren. Een beker warme melk en hagelslag daarin laten oplossen. Het verbaast me dat dit eigenlijk best lekker is.
De jongens spelen nog lekker door, al is de moeheid wel bij ze te merken.
Niet alleen bij de jongens, maar ook bij mij is het een dipmomentje. De tv gaat weer even aan. Binnen de kortse keren zitten de jongens lief naast elkaar tv te kijken. Ooh wat zie ik nu? Owen is op de bank in slaap gevallen. Mannetje redde het toch niet. Nog even knuffelen en dan toch maar naar bed.
16.00
Ik doe nog een poging om wat op te ruimen in het huis. Nu Owen slaapt en Morris rustig beneden zit lukt het me eindelijk om de stofzuiger zijn werk te laten doen, maar met de rommel in de huiskamer weet ik me echt geen raad meer. Ook heeft het totaal geen zin om dit nu op te ruimen, waar Morris bij is. Zodra ik daaraan begin, zal Morris opspringen en met alles gaan spelen.
Dan maar een derde poging doen om mijn artikeltje af te tikken, al beland ik in the abyss van Instagram. Ik ben nog steeds iets te moe om me te kunnen concentreren.

eeuwige rommel

Huiluurtje

17.15
Tijd om eten te maken. Papa is vandaag laat thuis en eet niet mee. Dit is vaak een goede reden om pizza te eten. Scheelt weer koken, maar ook opruimen achteraf. Tegelijkertijd hoor ik Owen in zijn kamertje huilen. Hij wordt vaak huilend wakker na zijn middagdutje. Ik heb al veel tactieken geprobeerd om hem rustig te krijgen, maar ik kan geen structurele oplossing vinden. Dan maar eventjes troosten. Na 10 minuten ga ik over op een ander plan. Het heeft ook weleens gewerkt om hem weer terug op bed te leggen. Helaas werkt ook dit niet.
17.45
Uiteindelijk is hij uitgehuild bij de eerste hap pizza. Er is niets meer te bekennen van dat verdrietige jongetje dat ik een half uur geleden uit bed haalde. Wel is mijn energiepotje helemaal leeggezogen door dat gehuil. Ik kan slecht nadenken als één van mijn kindjes aan het huilen is. Mijn lichaam reageert fysiek op het huilen van mijn kind en ik kan nog amper functioneren.

pizza

Er is geen tijd om bij te komen. Er moet gegeten worden. En natuurlijk ziet Morris het helemaal niet zitten om te eten. Hij eet de laatste tijd slecht ’s avonds. Ik wil hem niet dwingen te eten, maar doe toch mijn best om er een paar happen in te krijgen. Ik vraag hem of hij de pizza weg kan toveren en zowaar verdwijnt de eerste hap in zijn mond. Het wordt een leuk en gezellig spelletje. Ook Owen neemt deel aan het spelletje. Voor ik het weet hebben we bijna allemaal ons bord leeg. Als beloning krijgen de jongens een heerlijk toetje.

Kinderbedtijd

18.45
Het is bijna bedtijd. Om de jongens naar boven te lokken zeg ik dat ze in bad mogen. Ik heb niet echt een ritme wanneer de kinderen in bad gaan. De ene keer gaan ze ’s avonds, een andere keer ’s ochtends en ook soms al in de middag. Ik besluit om ook bij de jongens onder de douche te stappen. Dit scheelt me morgen toch 5 minuutjes. Het is altijd een dolle boel met zijn drietjes in bad.
19.15
De jongens hebben geen zin om uit bad te komen. Het is ook veel te lekker in bad. Gelukkig vinden ze het ook heel leuk om nat door het huis te rennen. Morris roept opeens “Mama, jij mag niet kijken.” Ooh nee, wat voert hij in zijn schild? Enkele seconden later staat hij in zijn pyjama. Begint hij nu echt door te hebben dat hij zichzelf aan kan kleden?
Owen heeft nog totaal geen zin om aan te kleden. Na een kleine worsteling en wat extra blauwe plekken (bij mij) is ook de jongste in pyjama.
19.45
Normaal gesproken is papa er om een kindje voor te lezen en op bed te leggen. Nu moet ik in mijn eentje dat ritueel bij beide mannetjes uitvoeren. Ik lees 1 verhaal aan beide mannen voor. Morris geef ik zijn favoriete dinoboek en neem Owen mee naar zijn slaapkamer. Bij het ritueel hoort dat we nog even saampjes op bed gaan liggen. Ik probeer het niet te lang te rekken, maar moet ook niet te gehaast zijn en hem te weinig aandacht geven.
Bij Morris moet ik ook nog even gaan liggen. Doordat hij vaak moeite had met afscheid nemen zetten we tegenwoordig een wekkertje. Ik blijf precies 10 minuten bij hem liggen. Sinds we dat doen vind hij het eigenlijk geen probleem meer als wij zijn kamer uit gaan.

Uitgeblust

20.15
Eindelijk, de jongens liggen. Ik wil nog van alles doen, maar moet eerst nog even uitrusten. Even wordt uiteindelijk een uur. Mijn benen doen pjin van de moeheid en ik zou zo kunnen slapen. Toch maar even een poging doen om op te ruimen. Een lekker muziekje scheelt een hoop. Als het is opgeruimd lukt het me zelfs om een blogartikel af te schrijven.

Veel later dan gepland duik ik uiteindelijk mijn bed in. Ik ben al blij dat ik nog even heb kunnen opruimen, want het komt vaak voor dat alleen het hoognodige gebeurt en ik verder de boel de boel laat. Nu kunnen we morgen weer met een frisse start van slag. Maar nu eerst slapen.

Zou jij ook willen vertellen wat jij de hele dag als thuisblijfmoeder doet? Stuur me een mailtje met jouw dag naar rachelleeft@gmail.com.

error

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge