Eén jaar thuisblijfmama

Het is alweer ruim een jaar geleden dat ik mijn sleutels heb ingeleverd op mijn werk. Ik zou voor mijn kindjes gaan zorgen en daarbij meer vrijheid hebben om mijn tijd zo in te delen hoe ik dat zelf zou willen. Je hebt al veel verhalen van mij kunnen lezen over dat het me ergens is tegengevallen. Hoe is dat nu? Wil ik weer gaan werken of heb ik mijn draai kunnen vinden?

thuisblijfmoeder

Geen pauze en altijd rommel

Iets wat me enorm tegen was gevallen is dat je nooit even een momentje voor jezelf kan pakken. Je kinderen zijn altijd in de weer en je bent continu rommel aan het opruimen. Er ligt nu weer een zee van auto’s en dino’s achter mijn stoel te wachten om opgeruimd te worden. Even een momentje pakken om de dingen rustig op te ruimen is er niet bij. De kinderen passen zich niet aan aan jouw ritme. Jij moet je zoveel mogelijk aanpassen aan hun ritme en daarin een structuur zien te krijgen.

Nu ben ik zelf niet echt een structuurmens. Ik vond het heerlijk dat er op mijn werk een ritme was, waar ik me op aan kon passen. Thuis moet ik dat zelf in de hand houden. Ik moet zelf voor de momentjes zorgen die structuur geven. Zelfs na een jaar heb ik daar veel moeite mee. Wel hebben de jongens zelf steeds meer een structuur gekregen. Ze worden niet meer naar de oppas gesleept (op tijden dat ze eigenlijk in bed moeten liggen) of op onmogelijke tijden aan tafel gezet, omdat het niet beter uit kwam.

Meer structuur voor de jongens (al hebben ze dat niet aan mij te danken dus) en meer rust voor mij. Het zorgt voor een meer ontspannen sfeer in huis. Vooral nu papa het steeds zwaarder krijgt op zijn werk. Het zal misschien niet zo feministisch klinken, maar ik vind het heerlijk dat ik er voor al mijn mannen kan zijn.

Sleur

Ik was doodsbang dat ik in een sleur zou komen. Dat al mijn dagen hetzelfde zouden zijn. Ik heb er echt voor gewaakt dat ik nog leuke dingen bleef doen en naar buiten zou gaan. Toch kwam de sleur. Vooral de winterse dagen waren niet van elkaar te onderscheiden. Het was thuis zitten, wasje draaien en eten maken voor de jongens. Ik was blij als het een beetje goed weer was en we naar buiten konden.

Mijn nieuwe hobby bleek mijn redding te zijn. Vorig jaar begon ik met Project Moestuin. Ik had mijn tuintje klaargemaakt voor wat groenteplantjes en in maart ben ik begonnen om mijn moestuin een succes te maken. Ik bleek uiteindelijk een obsessie te hebben voor eetbare planten en ben nu wekelijks in het tuincentrum te vinden. Ik heb nooit meer schone handen en ben altijd buiten. Mijn moestuin wordt langzaam omgetoverd tot ‘tiny food forest’. Er moet nog veel gebeuren en tot oktober heb ik mijn agenda vol staan met planten die in de grond gezet moeten worden.

Werk missen

Nu de jongens weer een jaartje ouder zijn en de oudste naar groep 1 gaat krijg ik regelmatig de vraag of ik weer wil werken. Ik heb er lang over na gedacht en heel soms zelfs naar vacatures gekeken. Laatst was ik ook weer met mijn oude groep cliënten een dagje naar de dierentuin. Ik besefte me toen hoeveel ik mijn werk eigenlijk miste. Hoeveel ik die gasten mis.

Tijdens het uitje bleek er een zieke te zijn onder de collega’s. Er moest geschoven worden in het rooster. Iets wat veel gebeurt in de zorg. Er is nu eenmaal een tekort aan mensen. Vroeger betekende dat dat ik regelmatig voor extra diensten werd gevraagd. Nu voelde het zo vrij dat ik er niet eens over na hoefde te denken of ik die dienst zou kunnen werken. Ik hoefde niet oppas te bellen of het mogelijk is, ik hoefde niet te raden of mijn kinderen het nog zouden trekken. Ik kon die avond naar mijn gezinnetje en mijn jongens zelf op bed leggen.

Ja, ik mis de cliënten van mijn werk nog steeds. Ook het contact met mijn oude collega’s vond ik weer heerlijk. Toch besefte ik me dat ik zo blij ben met het zijn van thuisblijfmama. En als ik de mensen van mijn werk mis, dan is er altijd ruimte om op de koffie te komen.

Full time moederen. Voor de één is het mutsig, voor de ander een luxe. Ik vind het soms zwaar en vermoeiend, maar een voorrecht dat ik het voor mijn mannen kan doen. En voorlopig ga ik nog lang niet nadenken of ik weer wil werken. Ik blijf voorlopig nog voor mijn mannen en mijn tuintje zorgen.

error

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge