En toen was hij weg

Het zonnetje breekt al regelmatig door en de temperatuur begint te stijgen. Niets lekkerder dan met dit weer naar buiten te trekken met de kinderen. Samen met papa en mama een rondje wandelen of met je broer in de tuin bezig te zijn. Maar toen opeens zag ik Owen niet meer.

wandelen

Zodra de zon schijnt gaan wij de tuin weer in. Ik om aan mijn moestuintje te werken en de jongens spelen uren in de aarde. Maar het komt regelmatig voor dat de jongens de tuin zat zijn en verder willen. Een speeltuintje vlak voor onze tuin is dan erg aantrekkelijk.

Met mijn ondernemende jongens kwam er al snel een slotje op het tuinhekje. Overigens stelt deze niet veel voor. Een schroefje en een boutje, maar voor een klein kind werkt het prima. Hoewel Morris deze open krijgt is het voor Owen nog de perfecte oplossing.

Met mijn handen in de aarde

Een paar dagen terug was het weer zo’n dag dat de jongens de tuin te weinig uitdaging vonden. Ik stond met mijn handen in de aarde, terwijl de jongens hun fiets pakte en richting het speeltuintje gingen. Aangezien alle andere kinderen nog op school zaten en zij de enige in het speeltuintje waren, kon ik ze goed horen. Ik hoorde Morris lachen en gillen en ook Owen, met zijn plastic loopfietsje, maakte veel lawaai. Elke minuut ga ik een paar keer kijken of het nog goed gaat en of ze niet stiekem bij de buren de bloementjes uit de tuin plukken.

Ik hoorde Owen zo lief spelen toen ik probeerde een plant te verpotten. Volgens mij zijn de jongens kennis aan het maken met de buurjongen. Sinds kort woont er een jongentje van Morris zijn leeftijd naast ons. Wat zou het leuk zijn als dit vriendjes kunnen worden. Maar hoor ik eigenlijk mijn jongens of is het het geluid van het buurjongentje? Een snelle blik over de schutting was voldoende voor volledige paniek. Ons nieuwe buurjongentje zat lief te spelen… in zijn eentje. Mijn jongens waren in geen velden of wegen te bekennen. En ook in het speeltuintje zag ik mijn jongens niet. Morris sprong gelukkig snel op toen ik hem riep, maar Owen was weg.

Owen is weg

Ik rende snel een rondje om het blok. Nam de bekende weggetjes waar Owen vaak op ontdekkingstocht gaat. Geen Owen! Nu sloeg de paniek echt toe. Hoever is mijn peuter al gekomen? Is hij al bij de weg aangekomen, waar alle auto’s rijden? Draait hij zichzelf op een gegeven moment om om terug te keren naar huis, of gaat hij in één rechte lijn door? Ik rende in paniek verder.

Met nog een peuter die vrij rond liep rende ik weer naar huis. Morris kijkt me verschrikt aan. De paniek is blijkbaar van mijn gezicht af te lezen. ‘Morris, jij blijft in de tuin!’ roep ik naar hem, terwijl ik een fiets uit de schuur vis. Ik fiets weer een rondje. Dit keer een wat groter rondje. Ik heb geen idee welke kant hij op is gegaan. Waar kan mijn kind toch zijn?

Ik fiets weer een keer langs huis om te kijken of Morris nog netjes in de tuin zit. Gelukkig, is hij de tuin niet meer uitgekomen. Ik weet nu echt niet meer waar mijn kleine jongen is en iemand moet me helpen. Ik bel mijn zus die niet ver bij mij vandaan woont. Zij springt direct in de auto om mij te gaan helpen en ik fiets weer een stukje verder. Ik fiets de bekende route, richting een grote weg. Hier leiden de jongens me wel vaker naartoe. Zal hij naar het parkeerveld zijn gegaan om daar rondjes te fietsen?

Alsof er niets aan de hand is

Opeens zie ik een klein blond jongentje op een felgekleurd plastic fietsje. Hij komt mij tegemoet fietsen en is zich van geen kwaad bewust. Hij kijkt tevreden om zich heen. Alsof hij net even lekker is wezen uitwaaien, maar nu weer op weg naar huis is. Snel bel ik mijn zus, om te zeggen dat ik hem heb gevonden en ze weer naar huis kan. Ook bel ik haar om mijn emoties een beetje binnen beperken te houden. Ik wil het uitschreeuwen tegen mijn kind dat hij niet weg mag lopen, ik wil gillen omdat ik hem kwijt was, ik kan wel janken van opluchting dat hij weer gevonden is.

Thuisgekomen neem ik beide jongens direct mee naar binnen. Zij gaan voorlopig niet meer zonder toezicht naar buiten. We blijven in de tuin als mama geen toezicht kan houden. Het slot komt niet van het hekje voor mama zegt dat het mag. Ik praat nog even na met allebei de jongens in de hoop dat dat ze snappen dat ze niet zomaar zelf op pad mogen en dat ik me echt rot geschrokken ben. Alleen Morris geeft antwoord en lijkt te begrijpen waar het over gaat. Owen speelt rustig verder met zijn autootjes.

Ik geef mijn kinderen graag de vrijheid om dingen te ontdekken, maar dit was echt iets teveel vrijheid. Voor Morris vind ik het vervelend dat ik hem meer moet beperken dan dat nodig is, maar voor nu is het maar even zo. En voor ze weer zelf op pad gaan, ga ik eerst een GPS-tracker aanschaffen. Better save than sorry.

Is jouw kind weleens weggelopen?

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge