Eerste keer vliegen met mijn kids – Mijn ervaring

Een tijdje terug vertelde ik over mijn angsten om te vliegen met kinderen. We zitten gelukkig weer goed en wel thuis, met een klein beetje heimwee. We hebben de vliegreis overleefd. Hoe ik die reis met de kinderen heb ervaren vertel ik je hier.

Met een peuter op het vliegveld

>> Lees eerst: Vliegen met de kinderen – Mijn angsten

De heenreis

Volledig voorbereid stapte we ’s ochtends de auto in, richting schiphol. Onze reis zou ons naar Oslo vliegen. Een vlucht van 1,5 tot 2 uur. Aan alles was gedacht. Snoepjes zaten in de tas, voldoende speelgoed hadden we mee en op het vliegveld kochten we nog een flesje appelsap die de jongens konden opdrinken, mochten ze met het opstijgen last krijgen van hun oren.

2 uur voor vertrek kwamen we aan bij de parkeerplekken op schiphol. De auto parkeerde we op de longstay parkeerplekken en in een overvolle shuttlebus werden we verder gereden. Morris hielp ons goed door een extra koffer te slepen. Aangekomen op het vliegveld pakte we toch liever een karretje. De hoeveelheid zooi dat je opeens mee moet slepen op vakantie is verviervoudigd en opeens liep ik met het bekende karretje.

Owen bleef netjes in de kinderwagen. Bij eerdere vluchten heb ik kinderwagens voorin het vliegtuig zien staan of werden ze ergens anders gestopt. Ook stond er op de site dat je extra bagage voor je kleine kind mee mag nemen in de vorm van een kinderwagen of een autostoeltje. Nu ik zelf met mijn kinderwagen stond, begon ik toch opeens te twijfelen. Gelukkig was de twijfel overbodig en konden we, met kind in buggy, het vliegveld over op zoek naar onze gate.

Op het vliegveld

Een groot voordeel was, dat we nergens lang moesten wachten. We konden overal rustig doorlopen, waardoor de kinderen niet ongeduldig werden. Iets waar ik bang voor was, was dat mijn kinderen weg zouden lopen op het vliegveld. Hoe langer we ergens stil zouden staan, hoe verder ze durven te verkennen.

Eindelijk zaten we veilig en wel in het vliegtuig. Morris naast papa, Owen naast mij. Het was een vlucht om door een ringentje te halen. Geen last van de oren, geen last van verveling. De jongens hebben zich voorbeeldig gedragen. Zelfs toen Owen het laatste half uur moe begon te worden, was hij nog super lief en had ik genoeg munitie om hem te vermaken

Maar toen de terugreis

Anders dan de heenreis, was de vlucht naar huis later in de middag gepland. De kinderen waren al moe voor we voet zetten op het vliegveld. Na de koffers ingechecked te hebben en we de douana door waren konden we gelukkig nog een hapje eten. Morris knapte hier duidelijk van op. Hij had zin in de vlucht.

Net als de heenreis zat ik naast Owen in het vliegtuig. Zijn tuigje nog om, om hem een beetje in bedwang te houden. Hij was erg moe en dus wild. Gelukkig vond hij zijn autootjes, waar hij lief mee ging te spelen. Even leek het erop een ontspannen vlucht te worden. Laat deze vlucht maar beginnen! Oeps, iets te drinken zijn we vergeten. Dan maar wat snoepjes klaarleggen als we gaan opstijgen.

Vieze luier

Op het moment dat het vliegtuig vaart maakte, zie ik het gezicht van Owen op een bekende manier vertrekken. Ooh nee, waarom precies nu poepen. De wc hokjes zijn niet gemaakt om een baby te verschonen. Mentaal was ik me aan het voorbereiden om hem straks in een veel te klein hokje te verschonen, toen ik zag dat het meer dan dat was. De bekende spuitluiers van een baby kunnen dus ook nog bij een peuter ontstaan. Uit alle macht en met een overdaad aan doekjes probeerde ik de stoelen van het vliegtuig te redden. Zodra de riemen los mochten sprong ik op om naar het toilet te gaan.

Morris, mijn stoere peuter, vond het goed dat papa mij ging helpen. Zo’n 5 minuten zat hij alleen in die grote blauwe stoel, terwijl wij een poging deden de kleren van Owen te redden. Dit laatste hebben we flink in gefaald en mijn baby moest zonder kleren weer terug naar zijn stoel. Een deken was al klaargelegd door een steward om over de vieze stoel te leggen. Ook had hij een dekentje klaar om over Owen heen te slaan.

Met Owen in zijn jas en in de KLM-dekens gewikkeld probeerde ik nog wat te maken van de vlucht. ‘Wilt u iets drinken?’ Vroeg de Steward. Een snel bakje koffie kon ik wel gebruiken. ‘Is mama al toe aan een wijntje?’ Het was blijkbaar aan mijn gezicht af te lezen dat ik het zwaar had. Nou, ik zou wel een hele fles op kunnen drinken. Wit of rood mevrouw? Ik dacht dat hij een grapje maakte, maar zo zat ik opeens met een klein flesje rode wijn in het vliegtuig. Niet dat ik veel tijd had om hem op te drinken, want mijn peuter vroeg flink wat entertainment.

En toen werd hij rustig

Waarom krijg je je geniale ingevingen pas veel te laat. Na mijn kind bijna een uur te hebben vermaakt met spelletjes en autootjes bedacht ik me dat foto’s bekijken een goede manier zou zijn om hem rustig te krijgen. Het voordeel van een familieapp is dat er veel foto’s met bekende gezichten in staan. Foto’s van opa’s en oma’s doen het altijd goed. Eindelijk, ik had een manier om hem rustig te krijgen. Langzaam voelde ik hoe hij zijn hoofdje op mijn arm legde en hoe deze zwaarder en zwaarder werd.

ontspannen vliegen met een peuter

Wat een heftige vlucht en nu nog de auto ophalen van de long-stay parkeerplekken. Na zo’n vlucht zag ik het niet zitten om in de shuttlebus te stappen. Ik wacht wel op het vliegveld en papa en Morris haalde de auto. Owen hees ik weer in zijn tuigje en uit de koffer viste ik een schone broek. Hij mocht nog even rond rennen op het vliegveld. Dit had hij nodig. Even de vrijheid hebben en lekker gek doen. En gek werd er gedaan. We werden een paar keer scheef aangekeken, maar voor nu hadden we lol.

Nooit meer of toch weer?

Vliegen met kinderen. Het hoeft niet zo eng te zijn als ik me had voorgesteld. Op het vliegveld hebben de jongens zich keurig gedragen. Morris bleef netjes bij het karretje, wat hij toch wel fascineren vond en Owen zat of in de kinderwagen of aan het tuigje.
Tijdens de vlucht hadden we voldoende speelgoed en volgende keer trek ik wat sneller de foto’s uit whatsapp erbij om hem te vermaken.
Geen gegil tijdens de vlucht of wegrennende kinderen. Ik heb me zorgen gemaakt om niets. Alleen die heftige poepbroek. Tja, die had ik niet zien aankomen. Volgende keer maar een dubbele verschoning mee. Er was tenslotte nog voldoende ruimte in hun eigen handbagage.

>> Lees ook: Weekly Diary – Ons weekje vakantie in Zweden

Zijn jouw eerste vlieguren met kinderen wel ontspannen verlopen?

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge