Gestopt met werken – 1 maand later

Een maand geleden leverde ik mijn sleutels in op mijn werk. Dat wij financieel de mogelijkheid kregen dat ik zou stoppen met werken leek me zo’n luxe. Lekker voor de kindjes zorgen, structuur creëren in huis en wat druk bij mijn man weghalen. Ik zit nu een maand thuis met de kindjes.

Tijd teveel

Mijn idee was dat ik zeeën van tijd over zou hebben. Ik werkte (gemiddeld) 20 uur in de week, maar met het brengen en halen van de kinderen naar de oppas, het vermoeid zijn na een avonddienst en het regelen van de oppasdagen was ik langer bezig dan deze 20 uur. Ik dacht 20 tot 30 uur per week over te houden en andere dingen te kunnen gaan doen.

In mijn hoofd had ik mijn to do lijstje al klaar. Ik zorg dat het huis schoon blijft, dat de kinderen zich altijd vermaken, dat ik al het achterstallig onderhoud aan mijn blog kan doen en dat ik iedere avond gezellig met mijn man samen ben.

Lees ook >> Stoppen met werken – Hier lig ik als fulltime mama (to be) wakker van

Waar blijft de tijd

Het to-do lijstje ben ik nog niet aan toe gekomen. Gek ook om te denken dat ik zoveel voor elkaar zou kunnen krijgen. De afgelopen weken zijn zwaar geweest. We hebben verschillende griepjes gehad en als klap op de vuurpijl kwamen ook de waterpokken nog om de hoek kijken.

Met een verjaardagsfeestje, familieweekend en bloggersevent waren al mijn weekenden bezet. Niet alleen ik was er moe van, maar ook de jongens waren helemaal aan hun eind. Zo zijn de dagen dat ze huilerig en hangerig zijn niet zeldzaam en ploeter ik me met moeite door die dagen heen.

Gelukkig hoef ik niet te werken

Het is fijn dat ik de afgelopen weken de jongens goed op heb kunnen vangen en ik ze niet ook nog naar de oppas hoefde te brengen. Dit was nog drukker voor ze geweest. Wel moet ik bekennen dat het voor mij iets minder ontspannen is. Altijd thuis zijn en met de kinderen zijn is eigenlijk helemaal geen luxe. Als ik mijn man uitzwaai, klinkt er een jaloers stemmetje in mijn achterhoofd. “jij mag straks in alle rust je werk doen zonder continu gestoord te worden”.

Mama storen is iets waar mijn knullen goed in zijn. Als zij fijn spelen en ik denk wat op de computer te kunnen tikken, heb ik twee aapjes op tafel zitten die ook willen tikken. Gaat mama stofzuigen, dan hangt de één aan de slang en de ander zit op de uit-knop. Alle simpele klusjes die ik moet doen, worden met de jongens opeens dagtaken.

Heb ik al spijt?

Ik denk soms terug hoe heerlijk het was dat ik op mijn werk geen kindergeschreeuw hoorde, geen discussies hoefde te voeren over wel of geen appelsap in een fles en zelfs denk ik terug aan hoe heerlijk het was, om na je avonddienst in alle stilte de rapportage te tikken.

Maar dit betekent niet dat ik direct terug wil. Ik ben nog steeds blij dat ik voor mijn mannen kan zorgen. Dat ik op den duur meer structuur in huis kan creëren. Mijn verwachtingslijstje is wel wat bijgewerkt en ik moet iets langer wachten tot mijn tijd komt. Ik verspreid mijn klusjes en richt me meer op 1 ding. Het is nog even zoeken naar een moment om even geen rekening te houden met de kinderen, maar hier gaan we zeker een weg in vinden.

Kan jij zonder een baan?

6 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge