Getrouwd met een dokter – Gratis pilletjes of eenzaam thuis

Mijn man is arts. Specialist zelfs, sinds twee maanden. “Ooh, wat handig!” is de reactie die ik van veel mensen krijg. Maar hoe is het echt om een man als arts te hebben?

getrouwd met een arts

Nooit thuis

De praatjes, de borrels, de congressen. Mijn man doet zijn best om op tijd naar huis te gaan en niet al zijn vrije tijd aan zijn werk te besteden. Toch loopt een spreekuur vaak uit, kan een patient ineens verslechteren of moet er nog wat besproken worden. Voor je het weet leg ik de kinderen alleen op bed.

Mijn medische kennis wordt binnen luttele seconden ontkracht

Mijn medische kennis gaat niet verder dan de biologielessen van mijn opleidingen. Niets in vergelijking dus met iemand die zich dagelijks moet verdiepen in de stof. Als ik weer iets nieuws denk te weten komt mijn man met hele sterke tegenargumenten waar ik natuurlijk niets tegenin kan brengen. Elk stukje opgepikte medische kennis (via internet vergaard natuurlijk) wordt direct teniet gedaan door de kennis van mijn man.

Geen ruk aan zijn medische kennis

Klinisch geriater. Ofterwijl dokter van de ouder wordende patiënten. Dit is waar mijn man (bijna) alles van weet. De klachten van een 30 jaar oude vrouw of de klachten van haar kinderen weet hij weinig over te zeggen. Een pijntje bij de menstruatie, een gek trekje bij mijn kind. Nee, hier kan ik niet bij mijn man mee terecht.

Precies weten welke pillen gebruikt moeten worden

Hoewel hij misschien niet weet wat onze kwalen zijn, weet hij er wel altijd het juiste pilletje voor. Mijn man is een pillendokter. Hij houdt ervan om uit te zoeken wat de precieze werking is van een medicijn en om de overdadige pillenlijst van de patiënten eens goed onder de loep te nemen. Niet alleen bij patienten past hij dat toe, maar ook thuis pikken we daar een graantje van mee. Een pijntje wordt met de goede pijnstilling aangepakt, we schromen niet voor paracetamolgebruik bij verhoging van de kinderen en ik krijg bij voorbaat al een doseringschema doorgestuurd. Natuurlijk krijgen wij alleen de medicijnen van hem toegediend die zonder recept verkrijgbaar zijn.

Directe actie bij trauma

Oke, heel veel trauma hebben we nog niet meegemaakt. Een gat in je hoofd door de punt van de tafel is het meest extreme. Maar zodra een kind net wat harder valt, als ik iets teveel verhoging heb, mijn man schiet direct in functie en is de arts om voor ons te zorgen.

Bel de huisarts maar

Vaak genoeg blijkt er natuurlijk niets aan de hand te zijn. En als ik dan toch vragen heb krijg ik als antwoord; Bel de huisarts maar. Niet alleen is dit totaal niet zijn tak van expertise, maar ook wil hij de verantwoordelijkheid niet nemen over zijn eigen gezin (wat ik heel logisch vind). Natuurlijk trekt hij weleens het oordeel van de arts in twijfel, maar daar ben je arts voor.

Lees ook >> Hoe mijn hartafwijking mijn leven beïnvloed

Ik steek er ook wat van op

Al die kennis schijnt toch op mij af te geven. Valt mijn kind, dan controleer ik of hij bij kennis is, of hij huilt en of hij normaal uit zijn ogen kijkt. Heeft mijn kind koorts, dan krijgt hij een paracetamol en heel veel rust en liefde. Het geeft een stukje zekerheid. Als ik toch twijfel, dan bel ik toch eerst papa en daarna de huisarts.

Wat doet jouw man voor werk?

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge