Leg die telefoon eens weg – Hoe mij dit pijnlijk duidelijk werd

De mobiele telefoons, ze zijn niet meer weg te denken uit het dagelijkse beeld. Je kan tenslotte alles met deze kleine kastjes, maar zijn we er niet teveel mee bezig? Een tijdje geleden werd me pijnlijk duidelijk dat mijn kinderen lijden onder het telefoongebruik. En niet alleen zag ik het bij mijn kinderen. Zit jij ook regelmatig op je telefoon? Lees dan snel verder.

mama en telefoon

Black Mirror

Alsof ik door een aflevering van Black Mirror loop. Met nog vele andere ouders was ik met mijn kind op de grote natuurspeeltuin in de buurt. Een geweldig stukje natuur, waar kinderen naar hartelust kunnen spelen met modder, zand en alles wat de natuur te bieden heeft. Een moeder groet mijn kind, waarna ze haar aandacht weer op haar telefoon richt. Een oma probeert de aandacht van haar kleinkind te trekken om een mooie foto te maken. Ook ik sta met dat rechthoekige kastje in mijn handen, om een leuk plaatje te schieten. Snel doe ik mijn telefoon weg, als ik zie hoe het meisje reageert op de telefoon van oma. Ze wil helemaal niet poseren voor de foto, ze wil met oma spelen.

Als ik even later een vader met zijn jonge zoon op de schommel zie zitten begint het bij mij echt te kriebelen. Papa kijkt continu op zijn telefoon en zoonlief zit er verveeld naast. Nog te klein om zelf op pad te gaan, maar geen aandacht van zijn papa.

Mama, leg je telefoon eens weg

Ook ik heb dit soort momenten gehad. Of erger, mijn zoon zegt regelmatig dat ik mijn telefoon weg moet leggen of dat ik geen foto mag maken. Dat mijn telefoonverslaving groot is ben ik me van bewust. Nu zie ik mijn spiegelbeeld in die vader, in al die mensen die met hun telefoon in hun hand lopen, terwijl ze net zoveel plezier kunnen beleven aan hun kinderen in de grote speeltuin.

Het steekt als ik zie hoe mijn kinderen genieten als ik mijn telefoon noodgedwongen op airplane mode moet zetten (iets met overbelaste batterij). Ik kan nu niet anders dan me op de kinderen richten. Hoewel ze allebei hun eigen kant op rennen genieten ze van de aandacht. Het is voor hun al voldoende als ik af en toe roep hoe leuk ze aan het spelen zijn.

Na een uur spelen haal ik even mijn telefoon van airplane mode af. Heb ik niets gemist? Alleen een Whatsapp berichtje. Als ik terug app ben ik mijn kinderen direct kwijt. Ze zijn hun eigen gang gegaan en spelen niet meer met mama. Mama is met hele andere dingen bezig en heeft geen aandacht meer voor de jongens.

Cue the music

Ik hoor het droevige liedje op de achtergrond al starten. Het einde van deze aflevering van Black Mirror. Een heel symbolisch beeld van hoe de tijd met de kinderen je door de vingers glipt en je niet stilstaat bij het moment. Voor je het weet ben je je kinderen kwijt, omdat ze noodgedwongen hun eigen pad moeten volgen. Je hebt misschien een leuke foto, maar waar zijn de herinneringen van deze momenten? Dat jij achter de camera staat? Ben je de foto aan het delen via social media? En hoe zien je kinderen jou?

Ik heb een grote telefoonverslaving, maar dit kwam hard binnen. Mijn Black Mirror gaat wat vaker uit (op airplane mode) en ik ga genieten van de momenten met mijn kinderen, voor het moment weer voorbij gevlogen is.

Leg jij ook wat vaker je telefoon weg?

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge