Met mijn neus op de feiten. Deze hartpatiënt fietst niet meer zo snel

Morbus Ebstein. Hetgeen dat er altijd voor heeft gezorgd dat mijn fietstempo beduidend lager lag dan dat van andere mensen. Een electrische fiets bracht daar rond de middelbareschooltijd verandering in. Met twee kleine mannetjes pak ik niet zo snel de fiets meer. Het is een heel gedoe om ze in de fietskar achter mijn fiets te binden. Zo heb ik onderhand al bijna een half jaar niet meer gefietst, maar afgelopen weekend kwam daar verandering in.

In een spontane bui besloten man en ik met de kinderen naar de natuurspeeltuin te gaan. Fietsen gaat sneller en dus bonden we de fietskar achter mijn electrische fiets. Na maanden niet te hebben gefietst blijkt dat ik vergeten ben mijn fiets op te laden en ik zonder stroom zat. Prima, dacht ik. Ik ren de hele dag die koters achterna, dus mijn conditie kan zo slecht nog niet zijn.

Een fietskar blijkt best veel wind te vangen. Laat er die dag nou behoorlijk veel wind staan. Dit in combinatie met mijn ongetrainde fietsbenen en het extra gewicht van electrische fiets en fietskar kom ik met moeite vooruit. Na enkele minuten begint mijn hart te bonzen en doen mijn longen zeer. Ik kan nog amper kracht zetten en besluit de fiets aan de kant te zetten om even op adem te komen.

Acceptabele conditie

Mijn conditie is nooit goed geweest. Daar zorgt mijn hartafwijking wel voor. Zelfs in de periode dat ik veel sportte haalde ik net aan een acceptabele conditie. Ik vind sporten heerlijk, maar door mijn slechte conditie is het hard werken om een beetje op een leuk niveau te komen.

Dit weerhoudt mij er altijd van om te gaan sporten. De eerste weken zijn bikkelen en pas na een aantal weken, waarbij ik drie keer in de week train, komt mijn conditie een beetje op gang en kan ik genieten van een rondje rennen.
Ik heb onderhand al een aardige verzameling smoesjes om niet te sporten. Deze deelde ik al in een eerder artikel (link)

Goed excuus

Dat ik door de kinderen niet kan sporten is altijd een groot excuus geweest om niet de sportschoenen aan te trekken. Toch word ik nu hard met mijn neus op de feiten gedrukt. Hoewel ik denk veel te bewegen blijkt mijn conditie zo slecht te zijn dat alles zeer gaat doen als mijn hart iets harder moet werken. Het typische hangende armen, wat ik vaak heb gezien bij lotgenootjes, kan ik nu ook niet meer tegenhouden. Al mijn ledematen zijn zwaar en ik moet echt even op adem komen. Ik heb een aantal minuten nodig om bij te komen van 5 minuten fietsen. De route wordt normaal in 5 minuten afgelegd, maar mijn tempo ligt zo laag dat we er ruim een kwartier over doen.

Het besef

Het komt hard binnen, maar ik besef me dat ik weer in beweging moet komen. En misschien zelfs met begeleiding. Iemand die weet hoe een ongetraind, afwijkend hart aangepakt moet worden. Dit zal ook gelijk zorgen voor de nodige motivatie om elke keer weer naar de sportschool te gaan.

Mijn eerste doel wordt om de komende weken wat vaker de fiets te pakken en een paar keer met mijn sportieve zus eropuit te trekken. Wie weet hou ik dat vol, anders gaat er echt een google-search uit naar een goede sportcoach.

Wat is jouw manier om de conditie een beetje op peil te houden?

4 Comments

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge