Verdriet slijt – of toch niet?

Mensen zeggen vaak dat verdriet slijt. Iemand verliezen waar je zielsveel van houdt doet pijn. Fysiek pijn, zoals ik heb ervaren. Een messteek in mijn hart als ik het gevoel toelaat. Maar deze pijn zal slijten doet men geloven.

Verdriet

Het is meer dan 10 jaar geleden dat ik mijn mooiste vriendinnetje heb verloren. Haar lichaam kon haar oersterke geest niet meer dragen. Ik weet nog goed dat ik het telefoontje kreeg dat ze was overleden. Ik kon diegene toen wel door de telefoon trekken om hem toe te laten geven dat ze nog zou leven.

Maar ruim 10 jaar later en het leven gaat door. Ik ben nu mama. Iets wat we ons toen niet eens voor konden stellen. We waren zelf kinderen toen ik haar leerde kennen en werden de dikste vriendinnen. Als tieners deelden we alles met elkaar. Hoewel we elkaar maar een paar keer per jaar zagen konden we uren aan de telefoon hangen. We schreven brieven van wel 100 kantjes. In al die jaren ging ik steeds meer van haar houden.

En opeens was ze er niet meer.

De weken na haar overlijden kan ik me niet meer goed herinneren. Ik weet alleen nog het verdriet. Ik was zo intens verdrietig, dat ik niet eens meer kon huilen. Die fysieke pijn voelde ik dagelijks. Studeren lukte niet meer. En op de luttele momenten dat ik mensen om me heen had, probeerde ik te doen alsof ik nog kon functioneren.

Maar het leven gaat door en daar word je in meegesleurd. Je leeft mee met de meute en leert weer hoe je kan genieten. Soms gaat daar wel wat therapie bij gepaard, maar de meeste mensen komen er weer bovenop. We komen ons verdriet te boven.

Of toch niet?

Een enkele zin uit een serie doet me weer beseffen hoeveel pijn het doet dat ik haar moet missen. De tranen stroomden over mijn wangen terwijl ik de serie Afterlife bingewatch. “I’d rather be nowhere with her, than living without her.” Ik zou liever nergens zijn met haar dan hier zonder haar. Een bekend gevoel wakkert zich aan. Want het gemis zit er nog steeds.

10 jaar later en het verdriet is er niet minder om. Ik huil nog steeds om haar en ik droom nog steeds dat ik haar in mijn armen kan sluiten. Ik doe alsof het allemaal beter is, maar waarom zouden we doen alsof we geen pijn meer voelen om het verlies van mensen waar we van houden.

Het is helemaal niet gek om je na jaren nog verdrietig te voelen of somber te zijn op de sterfdag van een geliefde. En waarom zouden we doen alsof dat niet zo is? Laat het verdriet er zijn. Net als de liefde die je voor diegene voelt.

error

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge