Weekly Diary #85 – Extreme peuterpuberteit

Deze week gaat de boeken in als een van de ergste weken uit het leven met een peuter. De peuterpuberteit heeft een toppunt bereikt. Ook dit hoort bij het echte #momlife en daarom deel ik ook deze week in mijn Weekly Diary. Lezen op eigen risico!

Maandag

speelgoedhuisje verven

Vol goede moed begin ik aan mijn verfproject. Al veel te lang ligt dit te wachten om afgemaakt te worden en nu het zonnetje weer gaat schijnen is het heerlijk om in de tuin te schilderen. Ver kom ik niet, want met het restje dat nog over is kom ik niet veel verder dan 1 paneel. Ik moet dus met de kinderen naar de Karwei. Het was een drama. Owen zit echt niet lekker in zijn vel. Hij heeft de hele weg in de auto, maar ook in de winkel, gehuild.

Lees trouwens hier over het begin van mijn project

Dinsdag

huilbui

Het huilen heeft zich niet beperkt tot alleen de maandag, maar gaat ook vandaag nog door. Er zijn een paar gezellige momenten, maar er wordt vooral gehuild. Voornamelijk krokodillentranen natuurlijk. Er is namelijk niets aan de hand. Dit is zo’n typisch sprongetje, maar dan in de peutertijd.

Tired AF

Na twee dagen gehuil te hebben gehoord ben ik het al behoorlijk zat. Hoe doen moeders het toch met huilbaby’s? Het is niet om uit te houden. Je wordt er zelf ook zo knorrig van.

Woensdag

Pannenkoeken bakken

Gelukkig hebben we vandaag wat afleiding. We hebben weer een playdate met vriendje Owen. Allebei mijn knullen vinden het gezellig als vriendje Owen op bezoek komt en Morris vraagt er steeds vaker om. En omdat het zo gezellig is, bak ik wat pannenkoeken om er helemaal een feestje van te maken.

slapende peuter

Als vriendje Owen en zijn mama weer weg zijn is het de beurt aan mijn Owen om de boel op stelten te zetten. Het huilen begint zodra ze de deur uit zijn. Hij wordt pas echt stil als hij, ver na zijn bedtijd, in een diepe slaap valt.

Donderdag

Paracetamol voor mama

Helaas bleef het de nacht niet stil. Een huilend jongetje kroop vannacht bij ons in bed. Elke 2 uur hebben we hem horen piepen. Manneke heeft het echt niet naar zijn zin. Ik deze ochtend ook niet meer. Met al het gehuil en de gebroken nachten begint de hoofdpijn toe te nemen. We gaan maar eens aan de pillen.

>> Lees ook: Ervaring wake-up light- Een nachtmens in de ochtend

Kennismaking groep 1

Je zou bijna Morris vergeten in het geheel. Die heeft zich keurig gedragen deze week. Hij was echt het engeltje voor mama. En hij had ook nog een heel spannend moment op de planning staan. Hij ging namelijk kennis maken in groep 1. Eerst alleen het gesprek met de juf, maar dat was erg spannend voor hem. Hij werd gedurende de dag steeds stiller en op een gegeven moment kreeg hij zelf buikpijn. Later bleek dit echt spanningsbuikpijn te zijn. Hij wilde dan ook niet naar school lopen en in de klas bleef hij zich net zo verstoppen in de kar als onderweg. Man, wat is dit een grote stap voor hem.

Vrijdag

Koningsspelen

Het zijn de koningsspelen en ook op de peuterspeelzaal doen ze leuke spelletjes met de kinderen. Mijn kinderen gaan niet in het oranje, daar krijg ik de kans niet voor bij Morris. Hij wilde rood haar. Met een wit shirt en een blauwe broek was meneer echt de Nederlandse vlag. Zo gaaf hoe hij eruit zag.

Ook Owen deed mee, maar je raadt al hoe hij het heeft gehad. Een uurtje later belde de juf mij op, of ik Owen op wilde komen halen. Hij was namelijk nog niet gestopt met huilen.

Buurjongens

In de middag werd er aangebeld door de buurjongen. Of Morris buiten wilde spelen. Morris was nog moe van de ochtend, dus wilde nog niet naar buiten. Wel vond hij het leuk als de buurjongen binnen kwam spelen. Samen met zijn moeder kwam de buurjongen ons huis onveilig maken. Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel toe was aan een volwassen gesprek in plaats van de dikke krokodillentranen van Owen.

Zaterdag

Tomatenplantjes

Tussen alle tranen door was er gelukkig ook tijd voor mijn plantjes. Mijn tomatenplantjes doen het super en het werd tijd om ze in een grotere pot te zetten. Ik ben er zo trots op dat mijn plantjes het zo goed doen.

>> Lees ook: Mijn eerste jaar moestuin – Moesson Maart

GIRLFRIEND

Man, wat was ik hier aan toe. Een middagje met een vriendin op stap. Lekker lunchen en lekker wijnen. We bleven ook gelijk tot 5 uur zitten. Heerlijk zo’n middag. En omdat zij geen kinderen heeft ging het gesprek over alles behalve kinderen. Stiekem ook weleens fijn.

Zondag

Klimop verwijderd

En toen opeens zagen we de buren. De klimop werd iets sneller weggehaald dan ik had verwacht, maar als ik zie wat voor stronken er nog in de grond zitten begrijp ik dat de buurman er werk van wil maken. Stiekem ben ik wel blij dat iemand van aanpakken weet, maar als je dit opeens ziet is het toch wel schrikken.

Lief spelende broertjes

Wat een heerlijk beeld is dit. De jongens spelen eindelijk eens weer samen. Saampjes treintje spelen. Geen tranen van de ene jongen, geen geruzie van de ander. Nee, saampjes. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Wat een week. Zo heftig kan ik het me niet meer herinneren. Het schijnt bij de leeftijd van mijn kleine peuter te horen, maar ergens voelt het ook wel naar. Ik kan mijn eigen kind niet troosten. Hij voelt zich niet lekker en ik kan er niets aan doen. En nog erger is het als ik merk dat mijn geduld bij elke traan sneller op raakt. Ik hoop dat ik deze week zo snel mogelijk weer vergeet.

Heb jij soms dagen die je liever snel wil vergeten?

error

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge