Wij veranderde het avondroutine van de kinderen

Zodra je kinderen hebt richt je je leven in om je kinderen heen. Natuurlijk probeer je ze structuur en duidelijkheid te geven en al snel zit je vast in een ritme waar je niet meer uit lijkt te komen. Als ze nog heel jong zijn is dat een prima ritme, maar zodra ze ouder zijn zou verandering toch wel fijn zijn. Al moet ik eerlijk toegeven dat ik het me lastig kan voorstellen dat mijn kinderen ook meegaan in die veranderingen. Zo besloten wij onze avondroutine te veranderen. Lees hier hoe wij de boel omgooide en wat de kinderen hiervan vonden.

Al van jongs af aan brachten we onze zoon, als dit mogelijk was, samen naar bed. We vonden het heerlijk om hem nog even te knuffelen en extra veel kusjes te geven. Met de komst van de tweede veranderde er niet veel. We dikte dit momentje met zijn drietjes zelfs aan. Ergens voelde we ons schuldig dat Morris onze aandacht moest delen met zijn nieuwe broertje.

Owen heeft nooit moeite gehad met het naar bed gaan. Hij sliep al in de box als we zijn grote broer naar bed brachten. Al voor de laatste voeding was hij in dromenland en liet zich niet zomaar wakker maken. We besloten toen om ook hem met hetzelfde ritueel naar bed te brengen en hem zo onze routine aan te leren.

Boekje lezen met papa

Lees ook >> Avondroutine met een dreumes en een peuter – De herrie van 2 jongens

Vermoeiend

Iedere avond waren we een uur bezig ons ritueel af te ronden. We maakte het onszelf iets makkelijker door ieder 1 kind naar bed te brengen, maar heel veel makkelijker werd het niet. Dit was niet alleen voor ons vermoeiend, maar ook de kinderen gingen steeds later naar bed.

Ik hoorde van vele mensen dat het ritueel makkelijk aan te passen was. “Je zegt gewoon dat je de vaatwasser nog moet uitruimen.” Mijn zoon liet zich niet zo makkelijk inpakken. Hij bood meerdere keren aan ook te helpen met opruimen. Ik had het voorgevoel dat ik tot mijn kinderen 16 jaar waren elke avond naast hun in bed kroop om nog even met ze de dag door te nemen.

Papa gaat op reis

Ik hield mijn hart vast toen papa voor 5 dagen naar Amerika vertrok. Hoe ga ik het volhouden om de kinderen iedere dag in mijn eentje op bed te leggen. Moet ik om en om bij ze liggen en hopen dat de ander niet telkens de kamer op komt? Ik korte het hele ritueel in, maar nog maakten we er een heel spektakel van. Toch merkte ik dat het allemaal een stuk sneller ging.

Niet veel later had papa weer een reisje voor zijn werk. Dit keer stond ik er maar 2 avonden alleen voor, maar mijn energiepotje was niet bepaald volgeladen. Met lood in mijn schoenen sleepte ik mezelf en de kinderen de trap op. “Jongens, we doen het vanavond anders. Mama komt niet bij jullie in bed, maar jullie mogen nog even bij mama liggen.” We lazen een boekje voor op het grote bed en we namen nog even de dag door. Hierna bracht ik ze naar hun eigen bedje en …. het was stil.

Het hele naar bed breng ritueel van boekje voorlezen op de eigen kamer, nog met papa of mama in bed liggen was blijkbaar overbodig. Het duurde even voor papa overstag ging, want hij vond het juist zo fijn om na een dag werken wat extra tijd met één van de jongens door te brengen. Tot hij er zelf een weekend alleen voor stond en hij mijn nieuwe ritueel toepaste met het op bed leggen van de kinderen. Dit was toch wel makkelijk.

>> Lees ook: 10x jezelf motiveren als je geen fut lijkt te hebben

Nog een laatste knuffel voor je gaat slapen

We gooien de boel om

Mijn kinderen (net als alle andere kinderen) zijn gewoontedieren die alles graag op dezelfde manier doen. Ik verwachtte dus wat tegengas toen we besloten hadden het ritueel drastisch te veranderen. Niet meer op je kamer een boekje lezen en niemand komt bij je liggen.

Vol verbazing was ik toen ik ze in een half uur allebei op bed had liggen. Waar we normaal gesproken met zijn tweeën een uur bezig zijn was ik in mijn eentje nu minder tijd kwijt. En niet alleen dat. Het kostte me ook nog eens minder energie.

Niet meer doodmoe zijn van het op bed leggen van de kinderen, kinderen keurig op tijd op bed en de ander die nog even wat heeft kunnen opruimen. En dat omdat we simpelweg onze routine hebben aangepast. Het enige wat er voor nodig was, was een korte uitleg aan de kinderen.

Ik had nooit verwacht dat het zo simpel zou zijn. Kinderen zijn dan misschien gewoontedieren, maar ze zijn flexibel genoeg om zich aan te passen aan nieuwe situaties. Het heeft me aan het denken gezet waar ikzelf wat flexibeler kan zijn en het voor mezelf en de kinderen wat makkelijker kan maken.

Welke routine ben jij in vastgeroest?

error

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge