Weg met de speen (deel 2)

Een speentje. Ik vond het altijd vreselijk. Zeker als een peuter zo’n felgekleurde rakker in zijn mond heeft. Ik moest er niet aan denken dat mijn kind dat zou hebben. Hier ben ik wel op teruggekomen. Oke, ik vind het nog steeds geen gezicht, maar allebei mijn kinderen liepen tot voor kort grote delen van de dag met een speen in hun mond.

Toch maar een speentje

Mijn oudste zoon had een enorme zuigbehoefte. De eerste dagen sliep hij dag en nacht met mijn vinger in zijn mond. Na een rotnacht te hebben gehad ben ik overstag gegaan en kreeg hij toch die speen. Liever een speen dan een duim dacht ik. Een speen kan je tenminste weggooien. Wat we dus zouden doen als hij daar oud genoeg voor zou zijn.

Toen Morris 9 maanden oud was, werd ik zwanger van nummer 2. Het weggooien van de speen zouden we ver na de geboorte van de tweede doen. Stel je voor dat hij het speentje van de baby af ging pakken. Dat de baby een speentje aangeboden zou krijgen ging ik al een beetje vanuit.

Owen had een veel mindere zuigbehoefte, maar toch kwam het speentje regelmatig goed uit. Hem eventjes wegleggen als ik met zijn grote broer bezig was of hem gewoon een beetje kalmeren. Steeds meer ging hij aan de speen wennen en ook bij hem werd het een gewoonte om met speen te slapen.

peuter met een speentje

Eerste poging mislukt

Met 2 jaar hebben we het speentje van Morris weggegooid. Het ging super. Hij gooide hem zelf in de prullenbak, vroeg er alleen nog om bij het middagslaapje en verder hebben we hem er niet meer over gehoord. Geen moeilijke nachten of huilen om de speen. Eigenlijk heel makkelijk dus.

Lees ook >> Weg met de speen! (Deel 1)

Een vakantie gooide roet in het eten. De jongens sliepen in het vakantiehuisje samen op 1 kamer. Morris in het grote bed en ernaast zijn broertje in het campingbedje. Natuurlijk werd er heel wat afgespeeld voor de jongens gingen slapen. Toen we gingen kijken waarom Owen zo huilde, zagen we Morris in het bedje van Owen liggen, met de speen van zijn broertje in zijn mond. We hadden niet de mogelijkheid om een van de jongens ergens anders te laten slapen. Om de lieve vrede te bewaren kreeg Morris de speen weer terug voor de vakantie.

Maar daar blijft het natuurlijk niet bij. Het ging van kwaad tot erger. Ook na de vakantie kreeg hij weer regelmatig de speen en langzaam werd het weer een gewoonte.

Een jaar later

Een jaar later en de jongens lopen nog met een speen. Soms besluiten we de jongens alleen een speen te geven als ze op bed liggen, maar vaker dan we willen lopen de jongens overdag met een speen in hun mond. Ik vind het vreselijk mijn kleine schattige jongens met zo’n ding rond te zien rennen. Het moet nu eindelijk eens afgelopen zijn.

Na onze vakantie besluiten we de speentjes weer weg te gooien. Beide jongens gooien de speentjes in de prullenbak. Morris weet precies waar het over gaat. Hij had het tijdens de vakantie al over. Owen heeft nog geen idee wat er aan de hand is. Als we hem de speentjes geven om deze in de bak te doen doet hij ze om en om in zijn mond. Hij kijkt naar zijn broertje als die zijn speentjes afpakt en in de bak doet. De laatste haalt mama uit zijn mond om in de bak te doen. Gelukkig zonder gehuil en de jongens spelen rustig verder.

speentjes weggooien

Horrornachten

’s Avonds beginnen de problemen. Owen is erg van slag. Hij is moe, maar wil niet slapen. Zijn grote broer doet ‘vrolijk’ mee en we zo hebben twee huilende jongens.
Morris valt gelukkig snel in slaap en slaapt de rest van de nacht door. Met Owen verloopt het iets minder soepeltjes. Elk uur dat hij wakker wordt is hij in paniek. Het gillen gaat door merg en been. Het lijkt alsof we weer een newborn baby hebben.

“Geen speen, geen speen geven!” Ik praat mezelf moed in en blijf mijn mannetje troosten. Elke poging dat ik doe zijn kamer uit te komen wordt beloond met een snerpende krijs. Hierna neem ik hem mee naar bed en al slapend wrijf ik hem over zijn rug. Dit gaat de eerste nacht goed, maar de tweede nacht is dit ook niet goed. Uit wanhoop leggen we hem op zijn kamer, in de hoop dat hij zichzelf in slaap huilt. Een uur later horen we uiteindelijk dat hij wat rustiger wordt.

Doorzetten

We zijn gesloopt, maar het speentje teruggeven is er niet bij. Owen lijkt nog wat te jong om te begrijpen wat er aan de hand is. Echter het speentje teruggeven is geen optie. Dit kunnen we niet aan Morris verkopen. En ook zou Owen al de leeftijd hebben geen zuigbehoefte meer te hebben. Het is dus echt de gewoonte die we moeten doorbreken. Met iets meer geknuffel en nog een verhaaltje leggen we hem ’s middags en ’s avonds weg in de hoop dat hij de slaap kan vatten.

Lees ook >> Help, hij is geen baby meer – Ik ben baby-af

Gelukkig gaat het de volgende nachten wel beter. Owen leert langzaam dat hij niet meer de speen nodig heeft om in slaap te komen. Soms is er nog lichte paniek, maar hij is gelukkig te troosten.
En Morris? Die geeft geen kik. Hij is tenslotte al een grote jongen die geen speen meer nodig heeft, zoals hij zelf zegt.

Wanneer doe/deed jij het speentje weg van je kind?

error

Add a Comment

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge